مرکز انجمنهای تخصصی

ز ره باز پس مانده اي مي گريست
كه مسكين تر از من در اين دشت كيست

تو بیا مثل صداقت همه جا گم باشیم
تا ابد هم که شده رفته و پیدا نشویم

ما ز ياران چشم ياري داشـتيم **** خود غلط بود آن چه ما پنداشتيم

مرغ روحم كه همي زد ز سر سدره صفير
عاقبت دانه ي خال تو فكندش در دام

من انم که چون جام گيرم در دست
ببينم در ان اينه هر چه هست

توانا بود هر که دانا بود
زدانش دل پیر برنا بود

دل و دین که به یغما بردی زده ای ره من از هر سو
نشناسم سر خود از پا که به چوگان تو هستم گو

وز آن پس سه مشت آب بر روي زن
ز رستنگه موي سر تا ذقن

نکته روح فزا از دهن یار بگو
نامه خوش خبر از عالم اسرار بگو

و گر شهريان را رساني گزند
در شهر بر روي دشمن مبند

ديدم از رشته جان دست گسستن بود آسان
ليک مشکل بود اين رشته مهر تو گسستن

نه مسواك در روزه گفتي خطاست
بني آدم مرده خوردن رواست

مشاعره / خواهشمندم شرکت بفرماييد.