مرکز انجمنهای تخصصی

هماي گو مفكن سايه ي شرف هرگز
بر ان ديار كه طوطي كم از زغن باشد

در حسرت ديدار تو آواره ترينم
هر چند که تا منزل تو فاصله اي نيست

توانا بود هركه دانا بود
ز دانش دل پير برنا بود

در دامن درداويز گر طالب درماني
زيرا که دل مسکين اين درد نجات او است

تا تو نگاه ميكني كار من آه كردن است
جان به فداي روي تو اين چه نگاه

   


ARMIN : براي ارسال مطلب متن را نبايد در عنوان بنويسيد. متن بايد در جاي خودش نوشته شود تا مشاهده شود.
پست ويرايش شد.

همه شب نهاده ام سر چو سگان بر آستانت
که رقيب در نيايد به بهانه گدايي

يار کز جور يار بگريزد
باشد ان يار هيچ و ياري هيچ

چه نقش ها كه بر انگيختيم و سود نداشت
فسون ما بر او گشته است افسانه

هر کس به طريقي دل ما مي شکند
بيگانه جدا دوست جدا مي شکند

بيگانه اگر مي شکند حرفي نيست
از دوست بپرسيد چرا مي شکند؟

ديگر هيچ چيز برايم باقي نمانده
و هيچ چيز براي بخشيدن ندارم


براي رهايي نياز به پايان دارم...

سلام
arash_slayer, بهتر است در اين تاپيک از اشعار استفاده کنيم و از ترانه استفاده نکنيم. هدف از مشاعره بيان کردن بيت هايي از اشعار شاعران است .

با تشکر

دوستان شعر بعدي با حرف (م).

ميازار موري که دانه کش است
که جان دارد و جان شيرين خوش است