مرکز انجمنهای تخصصی

کساني که زندگي مي کنند
که مبارزه مي کنند
انان که با هدف بالايشان نوک درخت رامي پوشانند
انان که قله هاي مبارزه را در مي نبردند

خدايا! اينها زندگي مي کنند...

چه کسی گفت؟

چه کسی گفت برایت من وتو ما نشویم
به چه علت نرویم عازم فردا نشویم
از نگاهت همه حرف تو را می خوانم
گر چه در وسعت چشمان تو ما جا نشویم
تو بیا مثل صداقت همه جا گم باشیم
تا ابد هم که شده رفته و پیدا نشویم
می توانیم گل مرده دل زنده کنیم
چه کسی گفته که ما مثل مسیحا نشویم
در خزان هم تو بیا فکر بهارانه کنیم
دل به دریا زده و غمخور صحرا نشویم

اينک قصابانند با کنده و ساتوري خون الود
بر گذرگاهان مستقر
ترانه را بر دهان و
تبسم را بر لبها جراهي مي کند

نگارا، وقت آن آمد که یکدم ز آن من باشی دلم بی‌تو به جان آمد، بیا، تا جان من باشی دلم آنگاه خوش گردد که تو دلدار من باشی مرا جان آن زمان باشد که تو جانان من باشی به غم زان شاد می‌گردم که تو غم خوار من گردی از آن با درد می‌سازم که تو درمان من باشی بسا خون جگر، جانا، که بر خوان غمت خوردم به بوی آنکه یک باری تو هم مهمان من باشی منم دایم تو را خواهان، تو و خواهان خود دایم مرا آن بخت کی باشد که تو خواهان من باشی؟

به ديدارم بيا هر شب
در اين تنهاْيي تنها و خدا مانند
دلم تنگ است .
بيا اي روشن اي روشن تر از لبخند .
شبم را روز كن در زير سرپوش سياهيها .
دلم تنگ است .
شعر از : مهدي اخوان ثالث

امشب به قصه دل من گوش ميکني
و فردا مرا چو قصه فراموش ميکني

بی بهانه

مثل آرزوهایم عاشقانه می میرم

بر سر مرام خود عاجزانه می میرم

شوق زندگی مرده در دلم رهایم کن

آتشم زدی اما بی زبانه می میرم

مال تو غزلهایم خاطرات شبهایم

مثل شعر موزونم شاعرانه می میرم

بی گناه و بی جرمم صادقانه می گویم

مثل کودکی معصوم کودکانه می میرم

بعد من نکن گریه بعد من نکن زاری

مثل آفتاب هر شب بی بهانه می میرم

ناله ای نمی خواهم بیتی از نگارم خوان

تا اجل بداند که عارفانه می میرم

کاش از تمام حرفای دل بارانی من خبر داشتی،کاش پا زیر آسمان دل بارانی من نمی گذاشتی، تا هیچ وقت چنین نشوی و هیچ وقت خودت را پشت حصار تنهایی اشک هایم پنهان نمی کردی، کاش دلت را روانه ی کوچه های دلتنگی می کردی تا بدانی وقتی از دنیا بریدم، در این کوچه جایی برای نفس کشیدن نبود و تنها جای خالی اش زیر آسمان بارانی چشمان تو بود که آنجا رویای پرواز فرصت ها بود پرواز و دل بریدن از آن دل بارانی که اسیرم کرد، این رفتن به رها شدن می ارزید.

داشتم فراموشت می کردم اما باز دوباره دیدمت
تو غمها غوطه ور شدم چرا
داشتم فراموشت می کردم اما تا صدات رسید به گوش من
شکستم بی صدا چرا
داشتی می رفتی از خیال من
خزونی بود بهار من
دیدم تورو خزونم جون گرفت
تو قلب سرد و ساکتم دوباره با نگاه گرو و بی ریا و عاشقت زبون گرفت
چرا دوباره اومدی صدا رو جون دادی
گل بهار و زخم دل دوباره تازه شد
شوق نگاه خستم و دوباره دوختی آخر ستاره حسرتم بی اندازه شد
یا راحتم کن و واسه همیشه
این دل و بکن ز ریشه از خیال سرد من برو
یا باغبون شو و بهارو باز نشون بده گلارو تو وجود خسته ام برو

صبر



یک طرف لیوان آبی واژگون

یک طرف قندان و قندش سرنگون

*

ریخته واریخته هر چیزمن

مانده چای و استکان بر میز من

*

آن طر فتر هم کتابی بی نشان

آب گلدانم چکیده روی آن

*

همچنان غرقم میان فکر خود

بی تفاوت می شوم با شعر خود

*

می دوم درکوچه های بی کسی

پشت سر انبوهی از دلواپسی

*

زیر پاهایم زمین رنجیده شد

حزن تنهایی من پیچیده شد

*

رو به رویم انتظار رو پنجره

امتداد بغض های حنجره

*

فکر من در سایۀ تاریک غم

بوی تند خاطره در پیچ و خم

*

خاطراتی تلخ همچون زهر مار

لیک صبرم هست کوهی استوار

*

هر چه بادا باد،هرچه شد که شد

سر به روی میز ،می پرسم زخود

*

من چگونه صبر را دامن زدم

بر لبانم قفلی از آهن زدم

*

من چگونه صبر کردم اینچنین

صبر بر بی رحمی های این زمین



*

هر چه دیدم یا سرم آمد که هیچ

باز گفتم صبرتا پایان پیچ

*

صبر می گوید که آخر آفرین

یا تو سنگی یا زکوهی آهنین

پنجره سلامت را رساند... دل كوچه براى تو تنگ است....

--------------------------------------------------------------------------------

من تمنا كردم كه تو با من باشي
تو به من گفتي هرگز هزگز،
و مرا غصه اين هركز.... 8)