مرکز انجمنهای تخصصی

توانگران که به جنب سرای درویشند / مروتست که هر وقت از او بیندیشند

دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین
به علی شناختم من به خدا قسم خدارا
استاد والامقام سید محمد حسین بهجت تبریزی متخلص به شهریار همشهری خودمون

آواز در آمد بنگر یار منست من خود دانم کرا غم کار منست
سیصد گل سرخ بر رخ یار منست خیزم بچنم که گل چدن کار منست

تشنه ی یک نیم نگاه تو ایم
چشم خدا چشم به راه تو ایم
ای نظر پاک تو آینه ساز
ناز تو شایسته ی نذر و نیاز
باز سبوی طربی باز کن
سفره ی نان و رطبی باز کن
جان من از ذکر خود ، آگاه کن
بنده ی خود را اسد الله کن

نیا نیا گل نرگس به مادرت زهرا...................کسی برای شهادت به کربلای تو نیست

تو گر خواهی که جاویدان جهان یک سر بیارایی / صبا را گو که بر دارد زمانی برقع از رویت

تا مهر ابوتراب دمساز منست حیدر بجهان همدم و همراز منست
این هر دو جگر گوشه دو بالند مرا مشکن بالم که وقت پرواز منست

تهمتن چنین داد پاسخ که نام چه پرسی کزینپس نبینی تو کام
مرا مادرم نام مرگ تو کرد زمانه مرا پتک ترگ تو کرد
کشانی بدو گفت بی بارگی به کشتن دهی سر به یکبارگی
شاهنامه

يار در پرده و ما پرده بر انداخته ايم
از ازل او به چنان ما به چنين ساخته ايم
گر كمان ميكشد اينك به كمين امده ايم
ور كه شمشير زند ما سپر انداخته ايم

ما را به دعا کاش فراموش نسازند ××× رندان صحر خیز که صاحب نفسانند
(شما ها هم همین طور)

دل میرود ز دستم،صاحبدلان خدا را
دردا که راز پنهان،خواهد شد آشکارا
(چقدر دلم واسه این تاپیک تنگ شده بود )

اشکم ولی به پای عزیزان چکیده ام خارم ولی به سایه گل آرمیده ام