مرکز انجمنهای تخصصی

مهر شاد است و گل خرسند است

بر لب هر ستاره لبخند است

شادی آزاد و غصه در بند است

دل اگر شاد شد , خوشایند است

{آزیتا(دریا)}

تو در من آن تب گرمی که آبم می کند کم کم
نگاهت نیز چون مستی خرابم می کند کم کم
منم آن کهنه دیواری بجا از قلعه های سنگ
که باد و آفتاب آخر خرابم می کند کم کم

مستغرق نیل معصیت جامهٔ ما مجموعهٔ فعل زشت هنگامهٔ ما
گویند که روز حشر شب می‌نشود آنجا نگشایند مگر نامهٔ ما

آیینه سر بدزد که کورند سنگها
فرسنگها ز عاطفه دورند سنگها

تـا آبها دوبـاره بیفتند از آسیاب
این روزها چقدر صبورند سنگها

اي كه از كوچه معشوقه ما ميگذري
بر حذر باش كه سر مي شكند ديوارش

شو همره بلبل بلب هر محوش ............... شکر به ترازوی وزارت برکش

شب چون ز کوی او بگذرم با نثار اشک / گویی ز باغ ابر گهر ریز بگذرد
سوی من ارد ای گل نورسته بوی تو / هر گه صبا به گلبن نوخیز بگذرد
داغم، ز بخت غیر ولی جای رشک نیست
کز ما گذشت یار و از او نیز بگذرد
رهی معیری

دور از تو فضای دهر بر من تنگست دارم دلکی که زیر صد من سنگست
عمریست که مدتش زمانرا عارست جانیست که بردنش اجلرا ننگست

تو با من باش و بگذارعالمی از من جدا گردد
چو یکدم با تو بنشینم دل از هر غم رها گردد

دنیا به مثل چو کوزهٔ زرین است گه آب در او تلخ و گهی شیرین است
تو غره مشو که عمر من چندین است کاین اسب عمل مدام زیر زین است

ترک ما کردي برو هم صحبت اغيار باش
يار ما چون نيستي، با هرکه هستي يار باش

شیرین دهنی که از لبش جان میریخت کفرش ز سر زلف پریشان میریخت
گر شیخ به کفر زلف او ره می‌برد خاک ره او بر سر ایمان می‌ریخت