مرکز انجمنهای تخصصی

تبسم کن که جان ریزم بپایت

تو که دل برده ای , جان هم فدایت

{آزیتا(دریا)}

تو را که هر چه مراد است در جهان داری / چه غم ز حال ضعیفان ناتوان داری

"یارب مددی نما که بی تاب شدم
یک بار دگر شب شد و بی خواب شدم"

ما آزموده‌ایم در این شهر بخت خویش / بیرون کشید باید از این ورطه رخت خویش

شیرین دهنی و شهد در شکر اوست فرمانده روزگار فرمانبر اوست

تو رفتی و به دل نام تو مانده
هنوز ان مستی جام تو مانده
چه خواهی کرد جان عاشقت را
که گوش من به پیغام تو مانده

همه در عید به صحرا و گلستان بروند من سرمست، ز میخانه کنم رو به خدا
عید نوروز مبارک به غنی و درویش یار دلدار، ز بتخانه دری را بگشا

اسیرم من اسیر عشق یاری
عزیزی دلبری زیبا نگاری
به جز هجران آن مهر جهانتاب
به دوش قلب ندارم هیچ باری

رباعی شمارهٔ ۱۷۱
یار آمد و گفت خسته میدار دلت دایم به امید بسته می‌دار دلت
ما را به شکستگان نظرها باشد ما را خواهی شکسته میدار دلت

تا شدی بیدار و چشم خویش از هم باز کردی

با نگاهی ؛ فتنه های تازه ای آغاز کردی

{آزیتا(دریا)}

یارم همه نیش بر سر نیش زند گویم که مزن ستیزه را بیش زند
چون در دل من مقام دارد شب و روز میترسم از آنکه نیش بر خویش زند

دیدم تبسم بر لبت , خندیدی و زیبا شدی

در غنچه میجستم تو را , در برگ گل پیدا شدی

{آزیتا(دریا)}