مرکز انجمنهای تخصصی

یکی دهقان پیر و رنج کشیده

تمام عمر را زحمت کشیده

{آزیتا(دریا)}

همه هست آرزویم که ببینم از تو رویی
چه زیان تورا که منهم برسم به آرزویی

یک شاخه رز سفید تقدیم تو باد

رقصیدن شاخ بید تقدیم تو باد

تنها دل ساده ایست دارایی ما

آن هم شب عید تقدیم تو باد

{آزیتا(دریا)}

دلم زندان تنگ در دو غم شد
فضای سینه ام پر دود و دم شد
ستم بر من رسید آنجا که هرگز
نگفتم از کجا بر من ستم شد

در دیاری که در آن نیست کسی یار کسی *** یا رب آن کن که نیفتد به کسی کار کسی

یار آمد و گفت خسته میدار دلت دایم به امید بسته می‌دار دلت
ما را به شکستگان نظرها باشد ما را خواهی شکسته میدار دلت

تنها بر آتش دل من دیده آب ریخت
ممنون چشم خویشم و شرمنده ی دلم
بودم چنان غریق به گرداب زندگی
آورد زورق اجل آخر به ساحلم
مانند من غریب وطن هیچ کس نبود
یک عمر بود قاتلم در مقابلم
بابم علی اگر به چاه گفت درد دل
من جای چاه ریخته ام درد در دلم

می گفت و می خندید و در لبها شکر داشت

آن همدم شیرین سخن شوری به سر داشت

{آزیتا(دریا)}

تبســم به لـــب و عشــوه به انـدام بلا
درلحظه ی آغاز کلام در پس در داشت
(فی المجلس)

تا مهر ابوتراب دمساز منست حیدر بجهان همدم و همراز منست
این هر دو جگر گوشه دو بالند مرا مشکن بالم که وقت پرواز منست

روزه يك سو شد و عيد امد و دل ها برخاست
مي ز خمخانه بجوش آمد و مي بايد خاست

نوبه زهد فروشان گران جان بگذشت
وقت رندي و طرب كردن رندان پيداست

چه ملامت بود آنرا كه چنين باده خورد
اين چه عيب است بدين بي خردي وين چه خطاست

باده نوشي كه در او روي و ريايي نبود
بهتر از زهد فروشي كه در او روي و رياست

مانه رندان رياييم و حريفان نفاق
آن كه او عالم سر است بدين حال گواست

فرض ايزد بگذاريم و به كس بد نكنيم
وان چه گويند روا نيست نگوييم رواست

چه شود گر من و تو چند قدح باده خوريم
باده از خون رزان است نه از خون شما

اين چه عيب است كز آن عيب خلل خواهد بود
ور بود نيز چه شد مردم بي عيب كجاست

دوست عزیز شعر قبل با حرف ت تمام شده است.

تا در نرسد وعدهٔ هر کار که هست سودی ندهد یاری هر یار که هست
تا زحمت سرمای زمستان نکشد پر گل نشود دامن هر خار که هست