مرکز انجمنهای تخصصی

توانا بود هرکه دارا بود
ز ثروت دل پير برنا بود

دکتر شاهکار پبنش پژوه

دل ميرود ز دستم صاحب دلان خدا را
دردا كه راز پنهان خواهد شد آشكارا

ابروي دوست گوشه ي محراب دولت است
انجا بمال چهره و حاجت بخواه از او

ورنه سزاوار خداونديش
كس نتواندكه به جاي آورد

saroman, عزیز بهتر بود شعر رو کامل می آوردید تا معنی فهمیده بشه

شعر کامل که از دیباچه زیبای گلستان سعدی هست رو من میزارم :


بنده همان به که ز تقصیر خویش
عذر به درگاه خدای آورد

ورنه سزاوار خداونديش
كس نتواند كه به جاي آورد


این هم شعر من

دست از طلب ندارم تا کام من برآید
یا تن رسد به جانان یا جان ز تن درآید

ديدي دلا كه اخر پيري و زهد و علم
با من چه كرد ديده ي معشوقه باز من

نيرزد آينه بودن به آن همه تشويش
كه هر كه جلوه فروشد، تو رنگ گرداني

نه از رومم نه از زنگم
همان بي رنگ بي رنگم

من مثل شباي بي ستاره سردو خاليم
خوب مي ترسم جاي عشق غصه رو يار تو کنم

من همان به كه ازو نيك نگهدارم دل
كه بدو نيك نديدست و ندارد نگهش

شقايق درد من يکي دوتا نيست
آخه درد من از بيگانه ها نيست

DON LEO, عزیز من با ادامه ی شعر شما شعر نمیزارم چون شعر شما شعر نیست هجویاته !
قبلا هم خواهش کرده بودن دوستام که از شعر هایی که فاقد ارزش ادبی هست استفاده نکنید

این هم با ادامه ی شعر خانم Leila,

شراب تلخ می خواهم که مردافکن بود زورش
مگر یک دم برآسایم ز دنیا و شر و شورش