مرکز انجمنهای تخصصی

شاه مرا شهر حُسن زیر نگین است / ماه مرا ملک لطف ملک یمین است

تا بداند بسته ام غم نامه ای بر پای تو

تا که بر بامش نشستی , سر به زیر پر ببر

{آزیتا(دریا)}

راهب دیرینه افلاطون حکیم از گروه گوسفندان قدیم
رخش او در ظلمت معقول گم در کهستان وجود افکنده سم

منم و شمع دل سوخته ، یا رب مددی
که دگر باره شب اشفته شد و باد گرفت
سایه

تو که از نور خودی تابنده‌ای گر خودی محکم کنی پاینده‌ای

یک غمزه کرد و ریخت به جان یک شرر کز آن
در بارگاه قدس بر قدسیان نبود
امام خمینی

در دیده به جای خواب , آب است مرا

زیرا به دیدنش شتاب است مرا

گویند بخواب تا به خوابش بینی

ای بیخبران! چه جای خواب است مرا؟

{آزیتا(دریا)}

آن دوست که رسم دوستداری بشکست میرفت و منش گرفته دامن در دست
میگفت که بعد از این به خوابـــم بــــینی پنداشت که بعد از او مرا خوابی هست

کشکول شیخ بهایی
سکه ی ادبیات

تارک آفل براهیم خلیل انبیا را نقش پای او دلیل
آن خدای لم یزل را آیتی داشت در دل آرزوی ملتی

تا نهال «تب علینا» غنچه بست صورت کار بهار ما نشست
حق تعالی پیکر ما آفرید وز رسالت در تن ما جان دمید

ده روزه مهر گردون، افسانه است و افسون / نیکی به جای یاران فرصت شمار یارا

اگر به قصد خون من نبود دست غم چرا
از استین عشق او چو خنجری درامدی
سایه

ای شاهد قدسی که کشد بند نقابت؟ / و ای مرغ بهشتی که دهد دانه و آبت؟