مرکز انجمنهای تخصصی

یار مرا غار مرا عشق جگرخوار مرا *** یار تویی غار تویی خواجه نگهدار مرا
نوح تویی روح تویی فاتح و مفتوح تویی *** سینه مشروح تویی بر در اسرار مرا
نور تویی سور تویی دولت منصور تویی *** مرغ که طور تویی خسته به منقار مرا
قطره تویی بحر تویی لطف تویی قهر تویی *** قند تویی زهر تویی بیش میازار مرا
حجره خورشید تویی خانه ناهید تویی *** روضه امید تویی راه ده ای یار مرا
روز تویی روزه تویی حاصل دریوزه تویی *** آب تویی کوزه تویی آب ده این بار مرا
دانه تویی دام تویی باده تویی جام تویی *** پخته تویی خام تویی خام بمگذار مرا
این تن اگر کم تندی راه دلم کم زندی *** راه شدی تا نبدی این همه گفتار مرا

ای نور چشم من سخنی هست گوش کن / چون ساغرت پر است بنوشان و نوش کن

نبری گمان که شاید ز دلم تو رفته باشی *** تو عزیز دل مایی هر کجا نشسته باشی

با سلام به دوستان عزیز و همچنین با عذر خواهی از مدیران عزیز بابت زدن این پست

فقط میخوام به خاطر 400 صفحه ای شدن تایپیک مشاعره از بعضی دوستان عزیز تشکر کنم به امید 4000 صفحه شدن مشاعره

استاد بزرگوار خانم ازیتا
دوست عزیز FARSHAD.ADL
دوست عزیز Ph.sepehr
دوست عزیز super flanker
دوست عزیز airplane .
.
.
و دوست بسیار عزیز جناب امیر جلالی که خیلی وقت هست که نیستند.
و همچنین سایر دوستان که با تشکر از پست ها علاقه خود را به این تایپیک نشان میدادند.

یا رب امان ده تا باز بیند / چشم محبان روی حبیبان

خب فکر کنم بد سه ای کردم تایپیک مشاعره 480 صحفه ای شده اما خدایش من فکر کردم 400 صحفه ای شده خب ما هم تو سنترال سوتی خفن دادیم. . . اما از ته دل از تمام دوستان بابت مشارکت در مشاعره تشکر و قدر دانی میکنم.
.
.
از مدیران محترم خواهش میکنم اگه امکانش هست این 2 تا پست رو پاک کنند.

نوش دارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی / آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا

امشب به رسم عاشقی یادی زیاران میکنم
در غربتی تاریک و سرد از غم حکایت میکنم
امشب وجودم خسته است از سردی دلهای سرد
آیا تو هم در یاد ما هستی؟؟؟ در این شبهای درد...

دندانه ی هر قصری پندی دهدت نو نو / پند سر دندانه بشنو ز بن دندان

نازنينا ما به ناز تو جواني داده ايم
ديگر اكنون با جوانان نا كن با ما چرا

اگر دارم دلی آن را فدای دوست میسازم *** که در دنیای دلتنگی به لطف دوست مینازم

آید آن روز که خاک در کویش باشم ترک جان کرده و آشفته ی رویش باشم
ساغر روح فزا از کف لطفش گیرم غافل از هردو جهان ، بسته ی مویش باشم
سر نهم بر قدمش بوسه زنان تا دم مرگ مست تا صبح قیامت ز سبویش باشم
همچو پروانه بسوزم بر شمعش همه عمر محو چون می زده در روی نکویش باشم
رسد آن روز که در محفل رندان سرمست راز دار همه اسرار مگویش باشم
یوسفم گر نزند بر سر بالینم سر همچو یعقوب دل آشفته ی بویش باشم

جانم فدای سید علی خامنه