مرکز انجمنهای تخصصی

یارما چون سازد اغاز سماع / قدسیان بر عرش دست افشان کنند

دوش مرا حال خوشی دست داد در دل بود که آدم شوم اما نشدم
سینهی مارا عتشی دست داد
نام تو بردم لبم آتش گرفت بی خبر از همه عالم شوم اما نشدم
شعله به دامان سیاوش گرفت
نام تو آرامه ی جان من است بر در پیر خرابا نهم رویه نیاز
نامه ی تو خط امان من است
ای نگهت خواست گه آفتاب تا بدان طایفه محرم شوم اما نشدم
بر من ظلمت زده یک شب بتاب
پرده بیانداز به چشم ترم
تا بتوانم به رخت بنگرم

ما بارگه دادیم,این رفت ستم بر ما / بر قصر ستمکاران گویی چه رسد خذلان؟

نیستی را بر گزین ای دوست اندر راه عشق رنگ هستی هر که بر رخ دارد آدم زاده نیست

تو کی به دولت ایشان رسی که نتوانی / جز این دو رکعت آن هم به صد پریشانی

یاد روزی که به عشق تو گرفتار شدم
از سر خویش گذر کرده ، سوی یار شدم

من مست می عشقم هوشیار نخواهم شد / وز خواب خوش مستی بیدار نخواهم شد

در بارگه دوست نبردیم و ندیدیم
جز نامه ی سر بستهبه تقصیر و دگر هیچ

چه نماز باشد آن را که تو در خیال باشی / تو صنم نمیگذاری که مرا نماز باشد

دوش بر یاد حریفان بخرابات شدم/خم می دیدم خون در دل و پا در گل بود

دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند

دوش در خواب چنان دید خیالم که سحر / گذر افتاد بر اصطبل شهم پنهانی