مرکز انجمنهای تخصصی

ترسم ای مرگ نیایی تو و من پیر شوم آنقدر زنده بمانم که زجان سیر شوم ............................

مکن تا توانی دل خلق ریش / وگر میکنی , میکنی بیخ خویش

شده ام خراب و بد نام و هنوز امیدوارم / که به همت عزیزان برسم به نیک نامی

یعنی که نمودند در آیینه ی صبح / از عمر شبی بگذشت و تو بی خبری

یک عمر زیر پا لگد کردند او را
اکنون که می‌گیرند روی شانه، مرده است..........

تو مگر بر لب ابی به هوس ننشینی / ورنه هر فتنه که بینی همه از خود بینی

یا چهره بپوش یا بسوزان / بر روی چو آتشت سپندی

یادم اید تو به من گفتی از این عشق حذر کن
لحظه ای چند بر این اب نظر کن
اب اینه عشق گذران است
تو که نگاهت به نگاهی نگران است. . . . .

تو مپندار که خاموشی من هست برهان فراموشی من .................

نالم زدل چو نای من اندر حصار نای / پستی گرفت همت من زین بلند جای

یکی را دوست میدارم ولی افسوس که او هرگز نمیداند.
نگاهش می کنم شاید بخواند در نگاه من که او را دوست می دارم

مرا به مجلس کوران که کرد اینه دار؟
شکست کار من از عقل رو سیاه من است
سایه