مرکز انجمنهای تخصصی

دهل بزير گليم اي پسر نشايد زد * علم بزن چو دليران ميانه صحرا

از تو به که نالم که دگر داور نیست /وز دست تو هیچ دست بالا تر نیست

تو کز محنت دیگران بی غمی

نشاید که نامت نهند آدمی

{آزیتا(دریا)}

یاد باد آن که سر کوی تو ام منزل بود / دیده را روشنی از خاک درت حاصل بود

دوش در جلقه ی ماه قصه ی گیسوی تو بود

تا دل شب سخن از سلسله ی موی تو بود

{آزیتا(دریا)}

در ره او چو قلم گر به سرم باید رفت / با دل زخم کش و دیده گریان بروم

دلا تا کی در این دنیا فریب این و آن بینی *** یکی زین چاه ظلمانی برون شو تا جهان بینی

یاد یاران یار را میمون بود / خاصه کان لیلی و این مجنون بود

دوباره شاپرک ها پر گرفتند

ره گلخانه ها از سر گرفتند

کنار سوسن و نسرین نشستند

سراغ یاس و نیلوفر گرفتند

{آزیتا(دریا)}

دلا ز رنج حسودان مرنج و واثق باش / که بد به خاطر امیدوار ما نرسد

دیوان شعر زمان را قصیده ای

کباده ی قصیده ی دوران کشیده ای

طبعت بلند و شعر بلند و نظر بلند

نامت بلند باد , که شیوا قصیده ای

{آزیتا(دریا)}