مرکز انجمنهای تخصصی

در دیده بجای خواب آبست مرا زیرا که بدیدنت شتابست مرا
گویند بخواب تا به خواب‌ش بینی ای بیخبران چه جای خوابست مرا

ای که بر ماه از خط مشکین نقاب انداختی / لطف کردی سایه ای بر افتاب انداختی

یعنی که نمودند در آیینه ی صبح / از عمر شبی گذشت و تو بی خبری

یوسف گم گشته باز آید به کنعان غم نخور

کلبه ی احزان شود روزی گلستان غم نخور

{آزیتا(دریا)}

رخش طلب کرد شه کام گار شد بگهٔ چاشت به دولت سوار
از روش پیل کران تا کران سر به سر اندام زمین شد گران
صف سیاه از علم سرخ وز رد نسخهٔ دیباچهٔ نوروز کرد
شه بتهٔ چتر سیه می چمید اول شب صبح دوم می‌دمید
شاه بدر وازهٔ دولت شتافت دادبدر وازه کشادی که یافت
نغمهٔ مطرب زگلوگاه ساز گوش نیوشنده همی کرد باز
ماه و شاخ چرخ زنان پای کوب گشته به مو از ره شه خاکروب
بس که فشاندند ز هر سو نثار فرش زمین شد ز در شاهوار

رفتم به در میکده خواب آلوده
خرقه و جامه و سجاده شراب آلوده

همچو حافظ همه شب ناله و زاری کردیم/ کای دریغا به وداعش نرسیدیم و برفت

تا جهد بود به جان بکوشم / وانگه به ضرورت از بن گوش
بنشینم و صبر پیش گیرم / دنباله ی کار خویش گیرم

من دوست دارم کشور خود , شهر خود را

من مرغ عشقم , آشیان را دوست دارم

{آزیتا(دریا)}

میان گریه می خندم که چون شمع اندرین مجلس / زبان اتشینم هست لیکن در نمی گیرد

دیدم و آن چشم دل سیه که تو داری / جانب هیچ آشنا نگاه ندارد

دور از تو فضای دهر بر من تنگست دارم دلکی که زیر صد من سنگست
عمریست که مدتش زمانرا عارست جانیست که بردنش اجلرا ننگست