مرکز انجمنهای تخصصی

بنال بلبل اگر با منت سر یاری ست/ که ما دو عاشق زاریم و کار ما زاری ست

تا آن مه بی مهر و وفا از بر من رفت

صبر از دل و رنگ از رخ و عقل از سر من رفت

{آزیتا(دریا)}

تا دامن کفن نکشم زیر پای خاک / باور مکن که دست ز دامن بدارمت

تا زلف تو شاه گشت و رخسار تو تخت افکند دلم برابر تخت تو رخت
روزی بینی مرا شده کشتهٔ بخت حلقم شده در حلقهٔ سیمین تو سخت

تو دوری از برم دل در برم نیست / هوای دیگری اندر سرم نیست

تا مسیر صحبت روشن روانی شد مرا

این جهان فتنه زا مهد امانی شد مرا

{آزیتا(دریا)

آن رشته که قوت روانست مرا آرامش جان ناتوانست مرا
بر لب چو کشی جان کشدم از پی آن پیوند چو با رشتهٔ جانست مرا

این لحظه ها و دقیقه ها و ثانیه ها

چون مارها به زندگی ام نیش می زنند

روز و شب این دو گاو سپید و سیاه پیر

صحرای خشک عمر مرا خیش می زنند

{آزیتا(دریا)}

در انتظار رویت ما و امیدواری / در عشوه وصالت ما و خیال و خوابی

یکی به مهر باوران بشارتی نمی دهد؟

صلای صبح را یکی به بام ها نمی زند؟

درین سرای بی کسی که (سایه ) همدم من است

در سرای را کسی , چرا چرا نمی زند؟

{آزیتا(دریا)}

دل کندن اگر حادثه ای آسان بود * فرهاد به جای بیستون دل میکند...

دلا خو کن به تنهایی
که از تنها بلا خیزد