مرکز انجمنهای تخصصی

در کشور عشق هیچ کس رهبر نیست * هیچ شاهی به گدا سور نیست

تا نگرید طفلک حلوا فروش دیگ بخشایش کجا آید به جوش

شادی مجلسیان در قدم و مقدم توست / جای غم باد مرآن دل که نخواهد شادت

تا به غایت ره میخانه نمی دانستم / ور نه مستوری ما تا به چه غایت باشد

دیده ی سیر است مرا,جان دلیر است مرا / زهره ی شیر است مرا,زهره ی تابنده شدم

منصور حلاج آن نهنگ دریا کز پنبهٔ تن دانهٔ جان کرد جدا
روزیکه انا الحق به زبان می‌آورد منصور کجا بود؟ خدا بود خدا

از در درآمدی و من از خود به در شدم / گویی کزین جهان به جهان دگر شدم

من نگویم که مرا از قفس ازاد کنید / قفسم برده به باغی و دل من شاد کنید

دی شانه زد آن ماه خم گیسو را بر چهره نهاد زلف عنبر بو را
پوشید بدین حیله رخ نیکو را تا هر که نه محرم نشناسد او را

ای که با یاد تو در آتش تب میسوزم * یادمان که به یادت همه شب میسوزم

من آن شیرین کلام تلخ کامم

که با صدها سخن اکنون خموشم

مبین خالی لبم را از شکایت

پر از فریاد و لبریز از خروشم

{آزیتا(دریا)}

مستغرق نیل معصیت جامهٔ ما مجموعهٔ فعل زشت هنگامهٔ ما
گویند که روز حشر شب می‌نشود آنجا نگشایند مگر نامهٔ ما