مرکز انجمنهای تخصصی

مرا می‌بینی و هر دم زیادت می‌کنی دردم
تو را می‌بینم و میلم زیادت می‌شود هر دم

به سامانم نمی‌پرسی نمی‌دانم چه سر داری
به درمانم نمی‌کوشی نمی‌دانی مگر دردم

نه راه است این که بگذاری مرا بر خاک و بگریزی
گذاری آر و بازم پرس تا خاک رهت گردم

ندارم دستت از دامن بجز در خاک و آن دم هم
که بر خاکم روان گردی به گرد دامنت گردم

فرورفت از غم عشقت دمم دم می‌دهی تا کی
دمار از من برآوردی نمی‌گویی برآوردم

شبی دل را به تاریکی ز زلفت باز می‌جستم
رخت می‌دیدم و جامی هلالی باز می‌خوردم

کشیدم در برت ناگاه و شد در تاب گیسویت
نهادم بر لبت لب را و جان و دل فدا کردم

تو خوش می‌باش با حافظ برو گو خصم جان می‌ده
چو گرمی از تو می‌بینم چه باک از خصم دم سردم

حافظ

عشق بازی را تحمل باید ای دل پایدار
گر ملالی بود بود گر خطائی رفت رفت
گر دلی از غمزهء دلدار باری برد برد
در میان جان و جانان ماجرائی رفت رفت

کاش الآن آغوش گرمت سر پناه خستگیم بود
دوتا چشمات پراز اندوه واشه دل شکستگیم
آرزو ماینه که دستام توی دستای تو باشه
تنگی این دل عاشق با نوازش تو واشه
واسه چی خدانخواسته من تو آغوش تو باشم
قول می دم با داشتن تو هیچ غمی نداشته باشم
همه ی هستی قلبم تو دو حرف خلاصه می شه : عشق تو بودن باتو
پرم از ترانه تو گر چه واژه ها حقیرن خوبه وقتی نیستی پیشم اونادستم و میگیرن
راز عشق من و هیچ کس غیر مهتاب نمیدونه
تنها شاهد واسه غصه ، گره و تنهاییم اونه
وای اگر من این نبودم کاش می شد پرنده باشم
تا از این دور بودن از تو بتونم بلکه رهاشم
یه پرنده شم شبونه ، بکشم پر به خیالت ، برسم به لونه تو ، بگیرم سر زیر بالت
زندگیم رنگ خدا بود ، اگه تنها تو رو داشتم ، اگه می شه واسه گریه ، روشونت سر می گذاشتم

می نویسم از تو !از توای شادترین ،ای تازه ترین نغمه ی عشق...
تو که سرسبزترین منظره ای ،تو که سرشارترین عاطفه را نزد تو پیدا کردم
و تو که سنگ صبورم بودی در تمام لحظاتی که خدا شاهد غصه و اندوهم بود
به تومی اندیشم .به تو میبالم واز تو می گیرم هر چه انگیزه درونم دارم.
من شباهنگام آندم که تورانزدخودمیبینم بهترین آرامش برترین خواهش واحساس نیازدردلم می جوشد...
روزهامیگذرد! عشق ماروبه خدایی شدن است روبه برترشدن ازهرحسی که دراین عالم خاکی پیداست
دوستت می دارم از همین نقطه ی خاکی...تا عرش
دوستت میدارم از زمین تا به خدا

فکر مي کرديم عاشقي هم بچگيست... اما حيف اين تازه اول يک زندگيست... زندگي چيزيست شبيه يک حباب.. عشق آباديه زيبايي در سراب... فاصله با آرزو هاي ما چه کرد... کاش مي شد در عاشقي هم توبه کرد

خوشا به حال گياهان كه عاشق نورند و دست منبسط نور بر شانه آنهاست
نه وصل ممكن نيست ، هميشه فاصله اي هست
و عشق صداي فاصله هاست
صدايي فاصله هايي كه غرق ابهامند و با شنيدن يك هيچ مي شوند كدر
هميشه عاشق تنهاست
هواي حرف تو ادم را عبور مي دهد از كوچه باغ هاي تنهايي