مرکز انجمنهای تخصصی

اي كه در زنجير زلفت جاي چندين آشناست
خوش فتاد آن خال مشكين بر رخ رنگين غريب

برو ای گدای مسکین در خانه ی علی زن
که نـگین پادشاهی دهـد از کـرم گــدا را

ايام گل چو عمر به رفتن شتاب كرد
ساقي به دور باده ي گلگون شتاب كن

ني نواي عاشقي چون سر کند

جان سفر در عالم ديگر کند

دوش با من گفت پنهان كارداني تيزهوش

وز شما پنهان نشايد كرد سر مي فروش

شبنم در اين بهار، دليل نشاط نيست
صبحي است كز وداع چمن گريه مي‌كند

دل كه از ناوك مژگان تو در خون مي گشت
باز مشتاق كمان خانه ي ابروي تو بود

در طبع جهان اگـر وفـايي بـودي
نوبت به تو خود نيامدي از دگران

نعمتي بر روي خوان عمر كم فرصت كجاست؟
همچو شبنم دست مي‌شويد ز خود مهمان صبح

حافظ به ادب باش كه واخواست نباشد

گر شاه پيامي به غلامي نفرستاد

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند
واندر آن ظلمت شب آب حياتم دادند

دل از من برد و روي از من نهان كرد

خدا را با كه اين بازي توان كرد

مشاعره / خواهشمندم شرکت بفرماييد.